Τα μικρά ποιήματα
 
Τα μικρά ποιήματα
καρφιά όρθια
και αιχμηρά.
Χάι-κάι,
ριπές και βολές
εύστοχες


Μίρκα Κωτσαρίδη

………………………………………………

    Ωδή σε μια γυναίκα πυρκαγιά
 <διαβάζεται σε ρυθμό τσιφτετέλι>
Πάρτα μας όλα
-την ψυχή, την καρδιά, το κορμί, το πορτοφόλι
πάρτα μας όλα
στην ποδιά σου να πέσουμε, να προσπέσουμε,
να γονατίσουμε όλοι
είσαι φωτιά, είσαι πυρκαγιά, είσαι
   καμίνι που δε σβύνει.


Βασίλης Ιωακείμ

…………………………………………………….

Ήξερε απόψε
και δε βγήκε το φεγγάρι.
Κάθε αστέρι που δείχνεις
αυτοκτονεί μες στο σκοτάδι
-θ' αφήσεις τη νύχτα δίχως μάτια-
γιατί δε θέλεις να μας βλέπει
κανεις ν' αγκαλιαζόμαστε;

 
Θοδωρής Βοριάς

………………………………………………..

Kόσμος φωτόμορφος

Άσμα ασμάτων ζωντανά τα στήθια
σπάνε της σάρκας τα θηλύκια
χύνονται στη νύχτα ηλιοτρόπια
φωτίζουν τα μαγαζί ως τα βαλτοτόπια


Έκτορας Πανταζής

……………………………………..

ΑΝΔΟΡΡΑ


/ Λέξεις δεν κράτησα για σένα
/ Tις όσμωσες όλες με τις αισθήσεις σου


Μύριζες
χίλια στόματα
και μια φωνή.
Μα απ' ολα περισσότερο
τ' αστέρια σου νοστάλγησα,
έτσι όπως τρυφερά
τυλίγαν
το κορμί μου.



Αναστασία Γκίτση

ΣΤΟΥΣ ΘΑΜΝΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΜΥΡΤΙΛΛΑ

λένε ότι κρύβεται κάθε φορά

ό,τι γλιτώνει από τα όνειρα

και βγαίνει στο φως της μέρας
να βρει καταφύγιο, να σωθεί
περισσεύουν τα κλαδιά
έχει χώρο
φωλιά των ερώτων είναι
που δεν καταράστηκε ο καιρός.

Γιώργος Βέης

            catwoman

 περιμένω να γυρίσεις σπίτι, να βγάλεις τα ρούχα
-Θεέ μου πως περιμένω να βγάλεις τα ρούχα-
τα πόδια σου αγαπώ
τις κνήμες
ό,τι σε πάει και σ’ επιστρέφει
μ’ ένα σου νεύμα ν’ ανέβω στο κρεβάτι
να γίνω ολόκληρη κατοικίδια ηδονή



Nίκη Χαλκιαδάκη

Της άνοιξης εμέθυσαν τα μάτια
της άνοιξης τα μάτια ήταν δικά σου
μελαχρινή και άψογη κοπέλα.



Γιώργος Σαραντάρης

    ΔΕ Μ' ΑΓΑΠΑΣ

Όσα λούλουδα ειν' το Μάη
μαδημένα ερωτηθήκαν
κι όλα αυτά μ' αποκριθήκαν
πως εσύ δε μ' αγαπάς



Διονύσιος Σολωμός

Όσο πιο μακριά βρίσκεσαι
τόσο πιο βαθιά ριζώνεις
στην ξερή καρδιά μου.



Νίκη Γαρίδη

Χώρα ξένη

Μπαίνω στο σώμα σου 
σαν σε χώρα ξένη, 
με άγνοια κινδύνου 
και με διάθεση εξερεύνησης. 
Κι όπως τη χώρα μου μαθαίνουν τα λασπόνερα 
και οι μυρωδιές κακόφημων οδών της, 
το σώμα σου θα μου το μάθουν οι σκιές 
και οι σκοτεινές αρτηρίες του λαιμού σου. 
Γιατί ποια πινακίδα έδειξε ποτέ σωστή πορεία, 
ποια γύμνια έφερε ποτέ σωστή ηδονή, 
όταν αυτός που ταξίδεψε, 
όταν αυτός που αγάπησε 
ξεκίνησε το δρόμο του 
ζητώντας ολοφάνερα σημάδια;

Σπύρος Αραβανής

…………………………………………………
 

Όπως οι γάτες

Όπως οι γάτες όταν αρρωσταίνουν
κουρνιάζουν στις πιο απόμερες γωνιές
όσο μονάχες τους να γιάνουν
έτσι κι εγώ σ' αυτή την κόχη θ' απομείνω
όσο να πάψει το αίμα μου σε κάθε χτύπο
υπόγεια να σχηματίζει τ' όνομά σου.

Τίτος Πατρίκιος

………………………………………..

Σαν άνθρωπος

Καταπίνω έναν θυρωρό.

φράζει τις εισόδους,
ξέρει από πειθαρχία,
μοιράζει λογαριασμούς σε οφειλέτες.

πηγαινοφέρνεται μέσα μου κύριος.

ξεμπλοκάρει τις αρτηρίες,
λούζει τα μυαλά,
ρυθμιστής γίνεται της μάζας μου.

στη σπονδυλική μου στήλη θα κατοικεί,
στην όρθια θέση θα με κρατά,
μήπως κάποτε μάθω και να κοιτάω ψηλά.

Στέργια Κάββαλου

……………………………………………..

Δύο σχήματα
μπλέκονται στο φόντο
Ο καμβάς θα χάσει τη ζωγράφο
Και εξεγείρονται
χιλιάδες μες στo σχήμα
Εραστές που ψάχνουν το κλειδί της
Για το κλειδί
που είχε μες στο σώμα
Κατάπιαν όλοι και μια πέτρα
Κάποιοι
πρέπει να πεθάνουν
Να νοσταλγεί για να κοιμάται

Θάνος Γώγος

..............................................................

Πρωϊνό

Ξύπνησε το πρωί
Κι είδε τα εικονίσματα
Κρεμασμένα ανάποδα
Ο διάβολος -σκέφτηκε-
Πέρασε από δω
Και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη

Γιάννης Βούλτος

.............................................................

To παντελόνι

Η ομορφιά θέλει να δείχνεται
δεν αντέχει τα σκεπάσματα.
Ήταν κάτι άλλο οι γοφοί της
της ταίριαζε το εφαρμοστό παντελόνι`
λίγο να ζέσταινε η μέρα
έβγαινε χωρίς παλτό,
ούτε μπουφάν δεν έριχνε στους ώμους της.




Αλεξάνδρα Μπακονίκα