όταν θα πέσω θριαμβευτικά

σαν χάρτινο λουλούδι πίστας

στα πόδια ενός τραγουδιού που καίγεται

έλα να με μαζέψεις

Σισυφίνα

.....................................................................................

[ Κι εγώ;
 
Που κολλούσα το στήθος μου στο τζάμι
να το διαβάζουν μόνο οι αστραπές σου;
 
(Με γδέρνει τώρα ό,τι ακουμπάς)
 
Καλά που είχα φυλαγμένο  
ένα κομμάτι ουρανού  

Και δεν το ξόδεψα
η φιλάργυρη!
 
Ανατιμάται το γαλάζιο  
όταν λείπει. ]

Eιρήνη Καραγιαννίδου

........................................................................

Σήριαλ killer

Mικρή  μου πόρνη
είπε
δεν μοιάζεις 
με καμία
Κι εγώ
τον πίστεψα

Τώρα σφαδάζει
ο χρόνος
στα χέρια του

Κι εκείνος
χαράσσει
ένα ακόμα
ποίημα
στο δέρμα μου



Άννα Αφεντουλίδου

....................................................................

ΝΟΗΜΑ

Ψάρια με τ' αγκίστρι 
στο στόμα οι λέξεις
και η πετονιά κομμένη.
Βρες άλλο τρόπο
να ψαρεύεις·
με δίχτυ ίσως, καλά πλεγμένο.
Έτσι πιθανόν
γεμίσεις το τελάρο του νοήματος.



Γιάννης Μ. Στρατούλης

.........................................................................

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥΡΘΗΚΕ ΣΤΟ ΓΡΑΣΙΔΙ

Περπατούσα στο γρασίδι του πάρκου

με ζαλάδα και πυρετό. Ένας αέρας βγήκε 

απ’ το φουντωτό πεύκο και μια εφημερίδα αναλήφθηκε 

μεσ’ απ’ τα χέρια κάποιου γέρου 

δίπλα σ’ ένα τετράγωνο κοριτσάκι. 

Ο κόσμος στα ατσαλάκωτα κυριακάτικα ρούχα του 

και γριές στα καπέλα της νοσταλγικής Μπελ Επόκ. 

Αλλά πίσω μου έστεκε ο θάνατος. 

Χωρίς να κοιτάξω πίσω ξάπλωσα στο γρασίδι. 

Πάνω μου στάθηκε ο θάνατος. 

Γύρισα πλευρό κι έκλεισα τα μάτια. 

Μέσα μου στεκόταν ο θάνατος. 

Λιποθύμησα ή πέθανα περίπου ένα τέταρτο. 

Οι γύρω μου νόμισαν ότι εγώ είχα αίφνης 

πέσει ανάσκελα πάνω στο γρασίδι 

ν’ απολαύσω τον ήλιο. 

Λευτέρης Πούλιος

............................................................................

     ΜΕΡΕΣ

Τι έχουν κάποιες μέρες
και δεν περνούν
τι τις πονά 
και είναι δακρυσμένες
τι θέλουν
και ζητιανεύουν στην πόρτα μας;



Αλέξανδρος Βαρναριώτης

...........................................................................

 

Το δέντρο που φρόντιζα ξάφνου μαράθηκε
και τότε η φλόγα του τζακιού φώναξε τ' όνομά του



Ηλίας Κεφάλας

Πρωινό  γεύμα

                       Έβαλε  τον  καφέ

                       Μέσα  στο  φλιτζάνι

                       Έβαλε  το  γάλα

                       Μέσα  στο  φλιτζάνι  του  καφέ

                       Έβαλε  τη  ζάχαρη

                       Μέσα  στον  καφέ  με  το  γάλα

                       Με  το  μικρό  κουτάλι

                       Ανακάτεψε

                       Ήπιε  τον  καφέ  με  το  γάλα

                       Κι  ακούμπησε  το  φλιτζάνι

                       Χωρίς  να  μου  μιλήσει

                       Άναψε 

                       Ένα  τσιγάρο

                       Έκανε  δαχτυλίδια

                       Με  τον  καπνό

                       Έβαλε  τις  στάχτες

                       Μέσα  στο  τασάκι

                       Χωρίς  να  μου  μιλήσει

                       Χωρίς  να  με  κοιτάξει

                       Σηκώθηκε

                       Φόρεσε

                       Στο  κεφάλι  το  καπέλο  του

                       Έβαλε

                       Το  αδιάβροχό  του

                       Γιατί  έβρεχε

                       Κι  έφυγε

                       Κάτω  από τη  βροχή

                       Χωρίς  μια  κουβέντα

                       Χωρίς  να  με  κοιτάξει

                       Κι  εγώ  πήρα

                       Το  κεφάλι  μου  στα  χέρια

                       Κι  έκλαψα .

JACQUES PREVERT

Σ΄αγαπώ για όλες τις συμφορές που μου πετάς
Για τις μέρες που είναι σκληρές και γκρίζες
     σα χωριάτικο ψωμί
Και πλέκω μαζί τους τα σπίτι, την καρδιά
     και το κορμί μου



DENISE JALLAIS

Ποιητές

Ύποπτοι θαυματοποιοί
που πυροβολούν τις λέξεις-
και γίνονται πουλιά



Τάσος Λειβαδίτης

σε μια ξένη πόλη
ένας άνδρας
ανάβει τσιγάρο
ένας άνδρας
πίνει
πίνει
πίνει
ενώ απέναντι
τα φώτα των διαμερισμάτων
ένα ένα

σβήνουν

Νίκος Σφαμένος

ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΣΠΗΛΙΑ

Μες στη σπηλιά ο έρωτας τους
ευωδόθηκε. Στα σκοτεινά νερά
εκείνος βούτηξε κι η γυναίκα
έμεινε να τον κοιτάζει, ολόγυμνη
στο βράχο καθισμένη.



Σπύρος Θεριανός

.............................................................

  ΑΥΤΑΠΑΤΗ

Έτσι που έκαιγε ο ήλιος
κι η γαλήνη του τοπίου
ετσι που καταστάλαζε η ψυχή μου
μια γλυκιά νάρκη,
για μια στιγμή πίστεψα αλήθεια
στην ευτυχία των καθημερινών πραγμάτων.

Για μια στιγμή μόνο,
πριν ο λογισμός ξαναγυρίσει
στην άλλη πλευρά των ανθρώπων,
την αθέατη,
πριν αρχίσω να σκέφτομαι
πάλι και πάλι
τ' απολιθωμένα τους μάτια,
τ' ακατάληπτα.



Στάθης Δάμος

..............................................................

BAΛΤΟΔΕΝΤΡΑ


Άστρα τη νύχτα,
ήλιος το πρωί,
νερό απ' τη χαραμάδα'
πιο κάτω υπόνομοι,
πάμε πάλι απ' την αρχή.
Άστρα τη νύχτα [...]




Βάιος Νικιώτης

.......................................................................

Τα πιο δραστήριά μου λόγια 
τα' χω να τα φιλήσω στο αυτί ενός κοριτσιού
που διστάζει ακόμη να αφήσει τον καθρέφτη

Γράφω μια θλίψη
που' ναι από μήλο αδάγκωτο



Βασίλης Λαλιώτης

.........................................................................

Να βγω με τα μυρμήγκια
να καρεκλωθώ στο χώμα.
Να πιω ένα γλυκύ βραστό
μαζί με τη μανούλα μου.



Σωτήρης Παστάκας

...........................................................

Toν γούσταρα,
μονάχα από αυτόν
αγόραζα πακέτο.
Έκοψα το τσιγάρο
έκοψα και τον περιπτερά.



Μαρία Αναγνωστοπούλου

.............................................................................

              ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ

Βλέπω μια ασπρόμαυρη φωτογραφία σου με μαγιό, γύρω στα δεκάξι, δεκαεφτά θα είσαι, μαζί με τον Διονυσίου σε μια παραλία. Αν την ανέβαζα, χαμός θα γινότανε, αλλά ποιος ο λόγος, για ποιους και γιατί, αναρωτιέμαι. Θέλω να πω, εντάξει, καλό ταξίδι κι όλα αυτά, και σ' ευχαριστώ για τα τραγούδια. Και δε με νοιάζει σήμερα ο δημοσιογράφος που ανακοινώνει το θάνατό σου χτίζοντας πάλι δημόσιες σχέσεις, ούτε οι συνέντεύξεις που σου πήραν όχι για να μιλήσουν μαζί σου, αλλά για να προμοτάρουν την πάρτη τους. Δε με νοιάζουν πια,κυρία Πόλυ Πάνου. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ποιος θα τραγουδήσει για εμάς σήμερα. Και μεγαλώνει αυτή η γαμημένη ερημιά, χωρίς εχθρούς, και χωρίς φίλους. Εκτός από τραγούδια, τίποτα και κανέναν άλλο δε γνώρισα.



Nίκος Μητρογιαννόπουλος...Χ2

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Oι γυναίκες αγαπάνε το φεγγάρι
το φεγγάρι αγαπάει την ερημιά
κι οι γυναίκες δεν το ξέρουν.




Κώστας Γαρίδης

………………………………………..

Στις φωλιές
των πουλιών
θερμαίνει
τις χούφτες του
ο Φλεβάρης
για να πλάσει
την Άνοιξη.



Ιωάννης Φριλίγκος

……………………………………………

Απέξω βρέχει
κι εγώ
που έλεγα
να στεγνώσω
τη μοναξιά μου
στο πάρκο



Γιάννης Παπαοικονόμου

……………………………………………







Το πολύχρωμο τοπίο του έρωτα
ανθόσπαρτο, λουλουδιασμένο
τι να τα κάνει τα φλύαρα ποιήματα
τι τα θέλει τα ποτάμια των λέξεων
αφού διαρκώς ανθοφορεί
μες στο χειμώνα;


Γιώργος Καραντώνης

..........................................................

ΤΑ ΑΓΡΙΜΙΑ

Γιατί κάποτε γλυκαίνουν και τ' αγρίμια

Όταν χάνουν αυτό που αγαπούν

Και ένα γυάλινο δάκρυ φυτρώνει στο κίτρινο μάτι τους

Γιώργος Μαρκόπουλος

………………………………………….

ΣΕ ΓΙΑΤΡΟ

Για το γιατρό που πέθανε
ολίγοι στην κηδεία του.
Την έστειλε για υποδοχή
μπροστά, την πελατεία του.

Μικέλης Άβλιχος

..............................................

ΣΕ ΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ

Απριλιάτικη νύχτα ψηλοτάβανη.
Το φόρεμά σου πάνω στο θυμάρι.
Βαδίζει με μικρά βήματα η στιγμή`
σαλεύουν οι κόρφοι σου, ωριμάζουν.

Ορθώνονται οι κραυγές, σε δυναστεύουν.



Νίκος Γρηγοριάδης

……………………………………………..

Η πινακίδα νέον βάφει μαβιές
τις κουρτίνες του ευκαιριακού
καταλύματος που ανακαλύψαμε

πάνω απ’ το μαγαζί με τα μπαχαρικά
και τους παστουρμάδες
Ευριπίδου και Σωκράτους γωνία



Kώστας Κουκουζέλης 

.....................................................................

Σ' αγαπώ.
Το χέρι μου ρίζωσε 
στο στήθος σου
τα μάτια μου ανθίζουν.



Γιώργος Καλιεντζίδης