Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014


Όμορφη νύχτα, θα σε πάρει
στην άτολμη αγκαλιά της
δίχως κραυγές και βία.

Όμορφη νύχτα θα σε πνίξει

στην άγρια αγκαλιά της
δίχως ηθικές και δισταγμούς.



Βασίλης Ρενιέρης
………………………………………..

ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Έστρωσα και ξέστρωσα

Κι ο ύπνος δε με πήρε
Μονάχα ένα όνειρο
Με πήρε και με σήκωσε
Και τρόμαξα εκεί ψηλά



Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου




ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ

Ο

ουρανός
μάζεψε
σύννεφα
χτες
σταγόνα-
σταγόνα
το αίμα
της
καρδιάς
μου
και
σήμερα
βρέχει.



Κώστας Ταχτσής
………………………………………………………………………….

       ΜONAXOΣ

Δεν μπορώ τη μοναξιά

νερό και ψωμί στα μερόνυχτα να μου μοιράζει.
Θέλω τους ήχους από τις όχτες ή το πολύ πολύ
ένα πουλάκι στο αυτί μου

Mάρκος Μέσκος

……………………………………………………………………………



     ΜΕΡΕΣ

Τι έχουν κάποιες μέρες

και δεν περνούν
τι τις πονά 
και είναι δακρυσμένες
τι θέλουν
και ζητιανεύουν στην πόρτα μας;



Αλέξανδρος Βαρναριώτης



για που;

...ωρα πολλή σε σκέφτομαν σε σκέφτομαν σαν 'εστριβες...σε σκέφτομαν μονος σαν εστριβες τη γωνιά...για πού;...εσυ τόξερες;...όμως εγω εγω πού να το ξέρω που κουβαλουσα στις τσέπες μου αδιάβαστα...βιβλία αδιαβαστ...ποιητών...κι άλλα χαρτιά πολλα στρατσόχαρτα γραμμενα απο τα χέρια...των...τρελών...παγωμενα απο το τρίξιμο του μυαλού...του μυαλου το τρίξιμο...μπροστα στό φάντασμα της παρουσίας σου...πουλια δίχως φτερα...γυμνά πουλιά...σέρνονταν στο βρώμικο πλακόστρωτο...  



Mάκης Λαχανάς

Νυχτώνει...

Βήματα ακούστηκαν στην πόρτα,
μα εσύ δεν γύρισες ποτέ,
Το βουητό της πόλης σε μέθυσε...
Κίτρινα φώτα, που φέγγουν θαμπά,
στολίδια φθηνά, σε άδεια αγκαλιά...
Με τι αντίτιμο;
Σε λίγο νυχτώνει...



Βιβή Αντωνάκη


Καλαφάτης

Σαν από αναλαμπή της ύστατης στιγμής
Ο καλαφάτης γιόμισε το τελευταίο χάσμα
Κι αρμένισε το πλοίο
Στου ωκεανού τη γαλανή αγκαλιά
Ολάκερα τα βάσανα του κόσμου να φουντάρει.



Λουκία Τζαννίδου

Η  ΞΕΣΚΙΣΜΕΝΗ  ΚΑΡΔΙΑ

Βολεύεται  μ’ αυτό  τον  τρόπο
Έχει  τόσο  φόβο  για  τις  κουβέρτες
Για  τις  κουβέρτες  τις  μπλε  του  ουρανού
Και  για  τα  μαξιλάρια  των  συννέφων
Είναι  άσκημα  σκεπασμένος  απ’ την  πίστη  του
Φοβάται  τόσο  τα  λοξά  βήματα
Και  οι  δρόμοι  φτιαγμένοι  μέσα  στον  πάγο
Είναι  πολύ  μικρός  για  το  χειμώνα
Φοβάται  τόσο  πολύ  το  κρύο
Είναι  διαφανής  μέσα  στον  πάγο
Ο  καιρός  τον  κυλά  μέσα  στα  κύματά  του
Καμιά  φορά  το  αίμα  του  ανάποδα  γυρνάει
Και  τα  δάκρυά  του  λεκιάζουν  τη  γραμμή
Το  χέρι  του  μαζεύει  δώρα  που  πρασινίζουν
Και  μπουκέτα  φύκια  απ’ τις  ακρογιαλιές
Η  πίστη  του  είναι  ένας  θάμνος  απ’ αγκάθια
Τα  χέρια  του  ματώνουν  πάνω  στην  καρδιά  του
Τα  μάτια  του  χάσανε  το  φως
Και  τα  πόδια  του  σέρνονται  πάνω  στη  θάλασσα
Όπως  τα  χέρια  των  πεθαμένων  χταποδιών
Είναι  χαμένος  μέσα  στο  σύμπαν
Σκοντάφτει  πάνω  στις  πολιτείες
Πάνω  στον  εαυτό  του  και  στα  πλάτη  του
Προσευχηθείτε  λοιπόν  ώστε  ο  Kύριος
Να  σβήσει  για  παντοτινά
Αυτόν  τον  ίδιο μες  στις  αναμνήσεις



........PIERRE REVERDY.......
 ...............................................

Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2014




ΜΟΥΣΙΚΗ

Ξέχειλη από σιωπή η απέραντη αίθουσα.
Και το πιάνο ήταν η μεγάλη, άγια Τράπεζα
όπου πάνω της, τα χέρια ενός άντρα, λιγνά κι ασυγκράτητα
κόβαν και μοίραζαν γύρω
τον άρτο της αιωνιότητας.



Τάσος Λειβαδίτης



....................................................................


ΕΠΙΜΥΘΙΟ

Ό,τι δεν πρόλαβε
να τραγουδήσει η αστραπή
το αφηγείται
με υπομονή η στάχτη.



Γιώργος Στάμος


………………………………………….






Ενοικιάζεται κορμί
Περιορισμένων τετραγωνικών
Διαμπερές από τραύματα
Σε καλή κατάσταση
Πρόσφατα ανακαινισμένο
Φρεσκοβαμμένο
Με εσωτερική αυτόνομη θέρμανση 
Εξωτερική μόνωση
Σε περιοχή ήσυχη
Με θέα σε πάρκο
Ελαφρώς επιπλωμένο
Χωρίς αναμνήσεις
Τιμή λογική
Εξαιρούνται οικογένειες
Προτιμώνται τύποι μοναχικοί
Και μονόχνοτοι
Για ιδιοκατοίκηση 
Πληροφορίες εντός


Aγγελική Λάλου
…………………………………………………


    XΩΡΙΣ ΓΥΡΙΣΜΟ

Ντυμένος την απύθμενη πνοή σου
στις θάλασσες των ματιών σου
ταξιδεύω
χωρίς γυρισμό.



Κώστας Πάτσης
………………………………………………….


BOYTIA

Μολις του ανοιξε την πορτα την φιλησε με λυσσα.
Βουτηξε ολος μεσα στο στομα της.
Επειτα εκεινη γινηκε θαλασσα. Άπατη.
Περασαν χρονια, υπερβολικα πολλα.

΄κεινη ακομη θαλασσα.
'κεινος ακομη Δυτης της.

Καθε που θα ανταμωθουν, η βουτια οπως η πρωτη παραμενει.

Και ποσο αυτος λυπαται που καποτε θα χαθουν!
Ο ενας θα πεθανει
κι ο αλλος κατω απο ενα δεντρο, σαν ξερόφυλλο, θα περιμενει 
τη σειρα του
αναπολωντας τα νιατα του τα ζωηρα
και την Καλη του Αγαπη.



Καtia Tornay


………………………………………………………..



ΣΟΥ' ΚΛΕΨΑ

Φεύγοντας σου' κλεψα
την οδοντόβουρτσα.
Παλιά τριμμένη μισοφαγωμένη
δε φαντάζομαι
να σου έλειψε.

Καιρός ήταν
να πάρεις καινούργια.
Εγω κάθε πρωί
τα δόντια μου
με την οδοντόβουρτσά σου πλένω

στο στόμα μου
το στόμα σου
τη δική σου γεύση
φιλώντας.

Όσο καιρό μου κρατήσει
δε θα φύγει
από το στόμα μου
η γλώσσα σου.



Στέλλα Αλεξοπούλου

…………………………………………………..


ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ ΤΟ ΦΙΛΙ

Το φιλί που παίρνουν τα χείλη
η ψυχή το χαίρεται.
Χωρίς ψυχή το φιλί
μοιάζει δαγκωματιά φιδιού
που σ΄ εξοστρακίζει απ΄τον παράδεισο.



Δημήτρης Κάβουρας

……………………………………………….



Τώρα θα ζω με το πουκάμισο που φόραγες
Με κείνον τον άνεμο που χάιδευε το πρόσωπό σου
Μαζί με τις ατέλειωτες στιγμές του έρωτά μας
Και κείνο το χωράφι στο νησί που τρέχαμε γυμνοί


Κώστας Αλευράς


………………………………………………..


       Το αναπηρικό καροτσάκι
            έτρεχε ιλιγγιωδώς
               στην άσφαλτο
           και δεν σταμάτησε
                  καθόλου
            να με πάει βόλτα
                 στο πάρκο
              που ανθίζουν
  μικρά τραυματισμένα χαμόγελα
            του Φθινοπώρου.




Μιχάλης Αγγελάκης

Ποιητές και ποίηση

Αν ήσουν από σάρκα ποίηση
-όμορφα πόδια
και γλουτοί-

ποτέ οι γυναίκες
δε θα μας εξουσίαζαν


Χρίστος Λάσκαρης



……………………………………
 



Πόσα τζιτζίκια;
φορτωμένα η ζέστη.
Από το πρωί.

.........

Ένας αετός
Πετάει ψηλά.
Στη γη θα καταλήξει.

.........

Μια παπαρούνα.
Κόκκινη από ντροπή;
Ή από ζωή;


Γιώργος Πρίμπας





…………………………………





Σχήμα

Ένα κορμάκι ψάχνω να εφαρμόσω
μια καθαρήν επιθυμία θανάτου

Είσαι γι' απόψε;



Βασίλης Λαλιώτης





…………………………………



Άρκτος


Η Μεγάλη Άρκτος
πλησίασε
κι έπεσε στη Γη
Τότε η μικρή της αδερφή
καταβρόχθισε ένα ένα
όλα τα αστέρια
κι εξαφανίστηκε


Στάθης Ιντζές