Πολλά τα μάτια
αλλά λίγα βλέπουνε
μέσα στην καρδιά.



Ανδρέας Τσαφαράς

.................................................................

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Σαν τσαμπί σταφύλι με κρατάς
στα δυο σου χέρια
Αγαπημένε
σαν κούπα κόκκινο κρασί
σα μεγάλο γυαλιστερό κοχύλι
Είναι κουπιά τα χέρια σου
και πλέουν
στη χλιαρή καλοκαιριάτικη 
θάλασσα
αστέρια στην ψιλή αμμουδιά
να ηλιάζονται
δυο σάλιαγκοι που βγήκαν
με την πρωινή δροσιά
στο περιβόλι.



Ελένη Βακαλό

.....................................................................

AΝΕΓΓΙΧΤΗ ΕΦΗΒΕΙΑ

Ανέγγιχτη εφηβεία το κορμί σου
καμιά ντροπή δε χειραφέτησε το αίμα σου
έκπαγλα αδιάφθορη η κάθε σου αρτηρία`

όμως κι εσύ αύριο θα χορέψεις
στον ουρανό ραγισματιά θα περπατήσεις
σαν Κυριακή στη παραλία θα σωπάσεις
όταν ο πύργος υποστέλλει τη σημαία.

Το υγρό σου σώμα θα περάσει απ' τη μνήμη
σαν πυροτέχνημα στο πιο ζεστό μου καλοκαίρι.



Γιάννης Καρατζόγλου

............................................................................

ΕΡΩΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ  '83

Όπως τινάζει τα μακριά μαλλιά της
Μέσα στο πάμφωτο πρωί
Ουράνιες κλίμακες
Βλέπω να ξεπροβάλλουν
Απ' τις γωνίες του σύμπαντος



Αλέξης Ζήρας

...........................................................................

XΩΡΙΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ

Όταν είσαι μακριά μου
έχω τόσα πολλά να σου πω!
Όταν σ' ακούω,
λέξη ν' αρθρώσω δεν μπορώ.
Σου μιλώ νοερά.
Σ' αγαπώ χωρίς αντάλλαγμα.



Τζούλυ Μιχαήλ-Μάντζιου

...............................................................................................................

Συναντώντας τον Αντόρνο τη νέα χιλιετία

Καμιά φορά βγάζω νύχια,
τους επιτρέπω, δηλαδή, να μεγαλώσουν,
κι αν βγω στο δρόμο, κάθε εικόνα με πονά.
-Ποιά ποίηση, λέω τότε,
δεν βλέπεις τον ανθρώπινο πόνο;
Τον βλέπω.
Πονούν, γιατί πονούν τον πλησίον.
Πεινούν, γιατί ληστεύουν τον πλησίον.
Εξαπατούνται, γιατί εξαπατούν τον πλησίον.
Ιδρύουν συλλόγους
εναντίον του πόνου,
εναντίον της κλοπής,
εναντίον της απάτης,
κι αρχίζουν πάλι ανάμεσά τους
να πληγώνονται, να ληστεύονται και να εξαπατούν.
Γυρίζω τότε πίσω.
Τόσο κακός που απόμεινα μόνος
και γράφω στίχους:
-Ναι, μου αξίζει η τιμωρία αυτή!



Γιώργος Καρτάκης

..........................................................................

Κάθε βράδυ που επιστρέφω στο σπίτι
Νιώθω σα φονιάς από το πολύ κοπανιστήρι
Να ’σουν εσύ αγάπη μου στην αγκαλιά του ακαριαίου θανάτου
Πυκνός σα χνούδι ελαφιού όταν έρχεται αυτός τρισάθλιος και διαμπερής
Να ‘σουν εσύ αγάπη μου το αργό σώμα που κόβει και ράβει
Το ασύμμετρο τελείωμα του παραβάν
Να ‘σουν η λαίλαπα
Ο μαθητής που διαβάζει για τη λαίλαπα
Ο δάσκαλος που λέει στο μαθητή για τη λαίλαπα
Αχ και να ‘σουν ένα μικρούλι δράμα




Λαμπρινή Αιωροκλέους

 Αν δεν κρατούσες με τόσο πείσμα

στα χείλια και στα δόντια τα σύμφωνα,

σαν στρείδι

που κλείνει στον κίνδυνο μπροστά,

ίσως περνούσα μέσα σου

την απαλή ανάσα δυο φωνηέντων.

Στου έρωτα τον συλλαβισμό

ακόμα λαχταρώ

να προφέρουμε μαζί

έστω μια λέξη…

Λίλιαν Μπουράνη

............................................................

Από μακριά είδα πολιτείες να μισοψήνονται
στις κατάρες του δειλινού
όσα φωτοστέφανα κι αν τους χάριζε ο ουρανός
αυτές βουτούσαν στο αίμα πανηγυρίζοντας
δεν είμαι ούτε σοφός ούτε άγιος αλλά διέκρινα  
μια αλλόκοτη μανία σαν την λύσσα της αμαρτίας  
να τις τραντάζει συθέμελα  
Μικροσκοπικά άκεφα όντα εκεί μέσα  
παστωμένα είδα να βασανίζονται 
στον πυρετό της απληστίας  
Εφιαλτικά απάνθρωπα παλιόμουτρα να μαστιγώνουν  
δίχως οίκτο τους αδύναμους  
Κι όσο πλησίαζα τόσο η κακία ανάβλυζε από τα σπίτια 
σαν ασταμάτητη αιμορραγία  
Και θρήνησα τους δύσμοιρους και τo ’βαλα στα πόδια 
μακριά από τους ανθρώπους

Αλεξανδρος Αραμπατζης

...........................................................................................................

ΑΝΑΣΤΡΟΦΑ

.....Από κάτω σε βρήκα, ντυμένο συρματόπλεγμα και πυρομαχικά.
Εκρηκτικός μηχανισμός αυτοσχεδίου θλίψης
Απροσάρμοστης, αξόδευτης
Φορούσες ανάστροφα τις παλάμες σου και την καρδιά σου
Κι ήσουν σαν μπαλωμένο σκαρί με σκισμένη παντιέρα την ελπίδα
Δεν είχε ρέστα η ζωή μου να σου δώσει
Μόνο σκοινί και αδιέξοδο

Κι έμεινες έτσι: ξύλινος, ακούνητος, παραμορφωμένος έρωτας
Κι έμεινα εκεί: περιπαίζοντας τον κυνισμό της θάλασσας
Το κύμα ταΐζει το χώμα και την ορφάνια μας
Ζώα νηστικά σερνόμαστε
Φορώντας ανάστροφα τα μυστικά μας

Πεθαίνουμε…

  

Μαίρη Κλιγκάτση

.......................................................................

ΛΙΣΑΒΩΝΑ
  25/12/01

Λισαβώνα,
ω, Λισαβώνα μου,
τ' άρωμά σου μεθυσμένο πρώτες ώρες πρωινές.
Σιντεφένια τα ίχνη στις πέτρες σου,
τα λόγια στις πλώρες των καραβιών σου είναι χρυσά...
Λισαβώνα ερωτική, Λισαβώνα μου,
τ' αστέρια σου κολυμπούν απάνω στο κύμα σου...
Μαγεμένη κι απόψε, σαν κάθε νύχτα,
ζαλισμένη απ' την προσμονή και την έκσταση,
με παίρνεις μαζί σου...
Λισαβώνα, που δε σ' είδα ποτέ για να σε ξέρω,
γι' αυτό με γητεύεις μες το ψέμα μου`
γιατί σε πλάθω όπως εγώ το θέλω



Αργύριος Κυριακός

...................................................................................................................

 ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ

Έβαλα πλυντήριο χτες.
Χωρίς πρόπλυση,
με ένα απορρυπαντικό που καθαρίζει στους 40 βαθμούς.
Και μετά έβαλα τα κλάματα.
Είχαμε απομείνει εγώ, το πλυντήριο,
το ψυγείο, η τοστιέρα, η κουζίνα και το καλοριφέρ.
Ευτυχώς, την ώρα που κορύφωναν οι λυγμοί
και οι στροφές του πλυντηρίου,
μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο ο γάτος μου
και νιαουρίζοντας θυμωμένα,
μου είπε να σου πω
ότι είσαι μεγάλη κουφάλα.

 

Άννα Νιαράκη 

...............................................................................

Θέλω λίγο από τον χρόνο σου
λίγο από τον τόπο σου
λίγο από το βλέμμα σου
λίγο από τη σκέψη σου  
πολύ από σένα.



Mίνα Ξηρογιάννη

..........................................................................................................

ΑΦΗΣΕ ΜΕ

να ξεμπλέξω
τα μαύρα σου μαλλιά
θα βγάλω ένα χελιδόνι.



Παναγιώτης Σταύρακας

...............................................................

Σήμερα το φως είναι αδύναμο,
γιατί ο Ήλιος όλη νύχτα
οργίαζε με τη Σελήνη.



Θανάσης Άνθιμος

.............................................................

 

Μέσα στις πέτρες 

Κι όμως δεν αυτοκτόνησα.
Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μοναχός του στό
πριονιστήριο;
Η θέση μας είναι μέσα εδώ σ’ αυτό το δάσος
με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς
με τις ρίζες σφηνωμένες μες τις πέτρες.




Άρης Αλεξάνδρου

....................................................................................................................

Πονώ γιατί πέρασε μέσα απ’ την καρδιά μου

                 ένα μεγάλο αγκάθι

   σπρωγμένο με τόση άνεση από δάχτυλα

  που αγάπησα δίχως ελπίδα δίχως σύνεση

   και τώρα πια δεν έχω λόγια να σκεπάσω

                   τούτη την πληγή

            φωνές για να την κρύψω.

 Γιατί δεν θέλω, δεν μπορώ, δεν καταδέχομαι, 

                       όσα έζησα

          τώρα μονάχα ποίηση να’ ναι

Βύρων Λεοντάρης

            Είμαι  αυτή  που  είμαι

                       Είμαι  αυτή  που  είμαι

                     Είμαι  φτιαγμένη  γι’ αυτό

                  Όταν  κάνω  κέφι  να  γελάσω

                       Ναι  γελάω  στα  γερά

                 Άραγε  είναι  δικό  μου  λάθος

                  Αν  δεν  είναι  πάντα  ο  ίδιος

                      Που  αγαπώ  κάθε  φορά

                        Είμαι  αυτή  που  είμαι

                      Είμαι  φτιαγμένη  γι’ αυτό

                         Τι  παραπάνω  θέλετε 

                          Τι  θέλετε  από  μένα

                    Είμαι  φτιαγμένη  για  ν’ αρέσω

                       Και  τίποτε  δεν  το  αλλάζει

                Τα  τακούνια  μου  είναι  πολύ  ψηλά

                  Το  μπόι  μου  είναι  μια  καμπύλη

                Τα  στήθια  μου  πάρα  πολύ  σκληρά

                 Τα  μάτια  μου  πάρα  πολύ  κομμένα

                              Και  ύστερα  λοιπόν

                            Εσάς  τι  σας  πειράζει

                            Είμαι  αυτή  που  είμαι

                         Αρέσω  σ’ όποιον  αρέσω

                            Εσάς  τι  σας  πειράζει

                          Αυτό  που  μου’ χει  τύχει

                        Ναι  κάποιον  έχω  αγαπήσει

                      Ναι  κάποιος  μ’ είχε  αγαπήσει

                     Σαν  τα  παιδιά  που  αγαπιούνται

                          Απλά  ξέρουν  να  αγαπούν

                           Να  αγαπούν  να  αγαπούν...

                               Γιατί  να  με        ρωτάτε                                                                             

                       Είμαι  εδώ  για  να  σας  αρέσω

                         Και  τίποτε  δεν  το  αλλάζει .

JACQUES PREVERT

ΣΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

Στο καρναβάλι των συναισθημάτων ο φόβος 
ντύθηκε πουλί και κανείς δεν τον γνώρισε. Η
χαρά ντύθηκε άνοιξη, μα κάποιοι την 
αναγνώρισαν, ενώ τον έρωτα που ντύθηκε 
θάνατος τον κατάλαβαν με σχετική ευκολία.



Γιάννης Πετράκης

………………………………………………

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ

Την ώρα
Που έβγαζε τον επικήδειο
Ο πεθαμένος σηκώθηκε
Και του 'κλεισε
Το στόμα



Αργύρης Μαρνιέρος

……………………………………………………………………………….

Περισσότερο από την ποίηση με ενδιαφέρει η νίκη της 
ποίησης.
Περισσότερο από την ευαισθησία με ενδιαφέρει η νίκη
της ευαισθησίας.
Περισσότερο από την αγάπη με ενδιαφέρει η νίκη της αγάπης.



Στέλιος Ροΐδης

…………………………………………………….

ΠΑΛΑΙΟΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ Η ΠΟΙΗΣΗ
                 2/12/Ο5

Σε κρατώ στα χέρια μου, ξεχασμένε ποιητή,
στο οστεοφυλάκιο ενός παλαιοβιβλιοπωλείου.
Στοιβαγμένος, χρόνια, στα αζήτητα
ανάμεσα σε κιτρινισμένες σελίδες
ανάκατες σκέψεις πόνου κι έρωτα,
όπου όλα αγοράζονται και πωλούνται
εκτός από σένα.
Ουδείς τυμβωρύχος
θ' αναταράξει την ατέρμονη γαλήνη
του αθάνατου Φαραώ Ακενατόν.
Ο ήλιος ζεσταίνει όνειρα και μνήμη
ο Νείλος ποτίζει ξεραμένα χείλη.
Κι ο ποιητής,
άλυτο αίνιγμα στην έρημο.
χαμένης πυραμίδας μυστικό.



Κωνσταντίνος Δ. Παπανικολάου

………………………………………..

βρώμικη πηγή
ένα σπουργίτι πέφτει
δεν αναπνέω
...

η τύχη ζάρι
ριγμένο στη θάλασσα
δρόμο ανοίγει
...

το πρόσωπό σου
ανακαλύπτω ξανά 
δάσος καμμένο
 ...

άνοιξη` φεύγεις
πετάς σαν πεταλούδα
και θα ξεχάσεις



Ηλίας Ν. Μέλιος

………………………………………………………

Απόψε είναι η λύπη μου
πυκνή
καημό θα την έλεγα
απόψε
δε μιλώ
δε διαμαρτύρομαι
δε φωνάζω
άρρωστοι
πικραμένοι
μοναχοί
καταδιωγμένοι
και σείς οι χωρίς ελπίδα
απόψε είμαι κοντά σας



Γιάννης Ευσταθιάδης

……………………………………………………………………….

Όταν άπλωσες το χέρι σου να με χαϊδέψεις
ο κόσμος είχε γίνει κόκκινος




Γιώργος Ευλογημένος

ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΟΜΩΣ ΔΕ ΡΩΤΗΣΕΣ


XXI

Oύτε τότε που μάτωσα τα χείλη σου
στο πρώτο μας φιλί θυμάσαι;
-ή μήπως το φαντάστηκα αυτό;-
σάρκινη σκιά εσύ
προσευχή άυλη εγώ
πού να συναντηθούμε
ποια πίστη θα μας σώσει!



Αναστασία Γκίτση

..........................................................................................................

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΟΥΜΕ

...Το ποτάμι περνάει απ' εδώ
μες από καλαμιές και θάμνους που όνομα δεν έχουν,
μες από χόρτα που προσφέρουν μ' αγάπη ότι έχουν,
περνάει κι από μας και δε μας ξεχωρίζει.
Πλένει τα πόδια των πουλιών, τ' άλογα ξεδιψάει,
ποτίζει-όσο μπορεί- τα χωράφια,
δεν έχει θρύλους μήτε όνειρα τα βράδια,
είναι νερό,
κάνει καλά τη δουλειά του,
κουράζεται,
κοιμάται.



Πάνος Θασίτης

..................................................................................................................

MEΡΕΣ ΞΑΝΘΕΣ

Μέρες ξανθές,
σαν κεφάλια μικρών παιδιών
ωραίες.

Μεσημέρια όλο φως
σα μάτια από θάλασσα.
Νύχτες ζεστές
σε βελούδινα μαξιλάρια.

Ζωή ενός καλοκαιριού
που έφερε
ένα αιώνιο λιοπύρι.

Κάθε που βλέπω τα μάτια σου
ζούνε μέσα μου όλα.



Νίκος Καρύδης

.............................................................

TO ΧΑΡΤΙΝΟ ΦΙΛΙ

Με χάρτινα χείλη φιλάει ο ποιητής,
με χάρτινα δάχτυλα αγγίζει.
όταν όμως ερωτεύεται,
πηχτή και κόκκινη η καρδιά του
κυλιέται ζωντανή στο χιόνι.



Χλόη Κουτσουμπέλη

...................................................................................

NA 'ΡΧΕΣΑΙ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΕΣΥ

Και τις ώρες
που πάω να καταρρεύσω
να 'ρχεσαι πότε πότε εσύ
-τάχα για πάντα-
μπας και καταφέρω να κρατήσω
ως την επόμενη διάψευση



Μάκης Τσίτας

……………………………………………………………….

ΑΛΚΥΟΝΗ

Σ' ένα μπαρ 
αργοπίνοντας
σκοτωμένες ώρες 
σε είδα

Φτωχή η ποίησή μου
να περιγράψει ομορφιά
Αφού μαθημένος αλλιώς
καθαρογράφω πόνο

Μα εξαίσια πάνω σου
λιποθυμάει το βλέμμα

Ας ήταν με τα ρούχα σου
σήμερα να έντυνα τα αγάλματα

Σε ονόμασα Αλκυόνη



Βαλάντης Βορδός

……………………………………………………………………..

OYΤΟΠΙΑ

Χάθηκε
στις πιέτες της ζωής
στις δαντέλες των υποσχέσεων
στα τούλια της φαντασίας της
στα σατέν των ονείρων της



Λιλή Ντίνα

……………………………………………………….

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ

                                              Στον Κωστή Νικολάκη


Το βράδυ μαζεύεις ξύλα για το τζάκι.

Και το πρωί, α το πρωί,
τι πικρή που είναι η ζωή όλο με τις στάχτες.



Γιώργος Μαρκόπουλος

Aπ' την πορεία της ρέγγας

Η ρέγγα τυλιγμένη στην παλιά εφημερίδα.
Όλο τον χρόνο τρεφόταν με πλαγκτόν
την κυνηγούσαν Νορβηγοί, Αμερικάνοι, Ρώσοι και Δανοί.
Ο άνθρωπος που τη βαστά κρεμιέται στο λεωφορείο`
από μια τρίχα κρεμιέται στη ζωή του.
Μία ζωή κι αυτός κυνηγημένος.



Γιάννης Πατίλης

Στη λίμνη των ματιών σου τη βαθιά
Η φτωχή μου καρδιά πνίγεται
Διαλύεται και λειώνει
Μελαγχολική ανάμνηση
Μες στα νερά της τρέλας και του έρωτα



Guillaume Apollinaire