Ελεύθερη  συνοικία

               Έβαλα  το  πηλίκιο  μου  μέσα  στο  κλουβί

               και  βγήκα  με  το  πουλί  στο  κεφάλι

               Λοιπόν

               δε  χαιρετούνε  πια

               ρώτησε  ο  διοικητής

               Όχι

               δε  χαιρετούνε  πια

               είπε  το  πουλί

               Α  καλά                                                                                                

               συγχωρείστε  με  νόμιζα  ότι  χαιρετούν

               είπε  ο  διοικητής

               Είσαστε  συχωρεμένος  όλος  ο  κόσμος

               μπορεί  να  κάνει  λάθος

               είπε  το  πουλί .

JACQUES PREVERT

Αν δεν θες από μένα
έρωτα, τι θες;
Συζήτηση;

Πάνε οι εποχές που καθόμουνα
φρόνιμα. Σκεπτόμενος. Υπέφερα.
Τώρα θέλω να ξεχνιέμαι στα κρεβάτια.

Σπύρος Θεριανός

……………………………………..

Δεν αγαπώ το βιβλίο
που τύπωσα
τόση θλίψη, φόβος, θυμός

δεν είναι το παιδί που περίμενα
είναι προϊόν βιασμού.

Μαρία Αναγνωστοπούλου

............................................................

Πίτσα, ίντερνετ,
πράσινες μπύρες.
Μετρώ τα λάικ
στο φέισμπουκ.
Με 4798 φίλους
μόνος μου να τρώω
κάθε βράδυ

Σωτήρης Παστάκας

……………………………………….

H ανταύγεια

Όταν το φως περνά τα φύλλα
πλέκοντας δίχτυ πάνω
στο πρόσωπό σου

τα μάτια σου τρεμοσβήνουν
όπως τα κοχύλια στο βυθό

πώς να κρατήσω στην καρδιά μου
το χαμόγελό τους
που γλυστράει όπως το κύμα
όπως το φως...


Θεοδώρα  Ντάκου

...............................................................

Τα πουλιά δεν ξέρουν τ'όνομά τους
μήτε τον κυνηγό που τα σκοτώνει


Πέτρος Χρονάς

.............................................................

Μ' αγαπάει το ραδιόφωνό μου
Με φροντίζει η μπανιέρα μου
Μου χαρίζει τρυφερότητα η κουβέρτα μου


Ειρήνη Βασιλάκη

……………………………………………

Ας μού' ταζες λοιπόν κι εμέναν' ουρανέ
μια φώσφορη παλάμη
να την κουνήσω τυχαία κι απαλά
ν' ανάψει το φεγγάρι.

Εσμεράλδα Γκέκα

  ...

αυτοσχεδιάζω
παρακάμπτοντας προς το παρόν
το χονδρό σχοινί που κρέμεται
πάνω απ΄τον λαιμό μου
σαν κακομαθημένο παιδάκι
που σε μια έκρηξη θυμού
το’ σκασε απ΄το σπίτι του
και ψάχνει τρομαγμένο
ένα καταφύγιο να ονειρευτεί
τώρα που ο κόσμος
έμεινε κενός από σταράτα λόγια
και κανείς δε του λέει
παραμύθια με νεράιδες

 

 

Bάσος Γεώργας

Σκόρπια τα λίγα φτερά
Ασάλευτη δεκοχτούρα.
Της γάτας τα βήματα
Προσπερνούν αδιάφορα.



Γιώργος Πρίμπας

O ZHTIANOΣ

Κανείς διαβάτης
δεν άφησε οβολό
στη ραγισμένη παλάμη μου
κι ας είχαν όλοι
χέρια γελαστά.



Δαυΐδ Μπάκας

 ΤΙ ΖΗΤΗΣΑ;

Τι ζήτησα;
την αγκαλιά σου ζήτησα
αυτήν την ξεπεσμένη αθωότητα
στο σουλάτσο του δρόμου
σε μια γωνία
πίσω απ΄ τον κάδο σκουπιδιών
εκεί κάπου στη ζούλα
στην πλατεία Αριστοτέλους
ανάμεσα από χνώτα και ιδρωμένες μασχάλες
μέρα μεσημέρι
και ο πλανόδιος πωλητής με τα μαύρα γυαλιά
να κόβει κίνηση
τι ζήτησα;
να ανακατευτούμε
μες την απλωμένη γλώσσα
των αισθήσεων
μπροστά απ΄ τα γδαρμένα σκηνικά της αφόρητης αναμονής
στου ενός λεπτού την ακριβή ώρα
Αδειανά τα χέρια
τρύπια η καρδιά
κι η φωνή ξεκούρδιστη
άγρια αποτυπώματα
πατάνε το στήθος
γέρνω στα σπλάχνα μου μέσα
και τρώω
μικρά χαρτάκια από στιχάκια
ένδοξων λυγμών



Κατερίνα Καραγιάννη

TΡΑΓΟΥΔΑΚΙ

Είναι βαθειά τα γαλάζια νερά
Των ματιών σου
Καθαρά και διάφανα
Σαν το δειλινό

Ξεπλένουν τη ρημαγμένη ψυχή μου
Με τη δροσιά τους


Λάκης Κοντογιάννης

................................................................

Σε γυρεύω

Στις περιφορές Επιταφίων
Στα μνήματα
Στον Κεραμεικό

Εμφανίζεσαι
μόνο της Αναλήψεως

Έτσι,
αν και γερνάω,
μπερδεύω
την Θρησκεία με τον Έρωτα



Χρήστος Λαζαρόπουλος

........................................................

Πιστεύω πως μ' έχεις ανάγκη
όπως ακριβώς κι εγώ
πως θα μπορούσαμε να φτιάξουμε λίγη χαρά
όμως γιατί χάνεσαι
και μόνο πότε πότε
φύκια τα κομμάτια σου
βγαίνουν στην επιφάνειά μου
θλιβερά σημάδια του βυθού μας



Νίκος Τρουλλινός

...............................................................................................................

Θα ταξιδεύαμε μακριά με τον τυφλό λοστρόμο

...Tα πόστα είχαν μοιραστεί
ούτε για ναύτες κάναμε, ούτε για καπετάνιοι`

...διαλέξαμε να παίξουμε απ' τη μεριά των πειρατών
γιατί μας άρεσε να 'χουμε γάντζο αντί για χέρι
-πολλά όνειρα θα πιάναμε-
ρισκάραμε σε άνισα τρεχαλητά να χάσουμε
το ξύλινό μας πόδι.

Καλά περάσαμε στο πάθος των ανέμων
τραγούδια από καυσόξυλο ναυάγιο...
Καλά περάσαμε ως σημαδούρες λανθασμένης πλεύσης
για θησαυρούς κασσέλια που μασήσαμε...

ένα καράβι φάντασμα
μες στον παλιό βυθό
μας περιμένει
του ταξιδιού το χάρτη πια να σχίσουμε
ως πειρατές που κούρσευαν μονάχα τη ζωή τους...



Κατερίνα Ν. Θεοφίλη

......................................................................................


είναι ωραία η σιωπή


Μην προσπαθείς να αγγίξεις το όνειρο
Άσε το όνειρο να αγγίξει εσένα

Από έρωτα να πονάς
Κι αρκεί

Γιατί ότι μου ανήκει
Ανήκει και σε σένα

Είναι ωραία η σιωπή
Εύηχη.

Νικος Ερηνάκης

......................................................................................

EΞΟΝΤΩΣΗ

Κι οι πιο αδύναμοι άνθρωποι
έρχονται με κάτι άγριες φωνές
να με τρομάξουν, να μ' εξοντώσουν.

όταν με λιώσουν, ζωντανεύουν,
και το κορμί μου αδύναμο,
χωρίς πνοή,
κορμί για πέταμα.



Αλεξάνδρα Μπακονίκα