Σάββατο, 10 Μαΐου 2014





Στιγμές απ' την Αμερική

6


Ένα φιλικό δελφίνι κολυμπά
κάνει τσαλίμια με την υγρή ουρά του 
στην παραλία της Φλόριδας.
Χαμογελά πλατιά, κι είναι σαν να λέει
στον κόσμο που το βλέπει:
To να είσαι άνθρωπος δεν είναι το παν πάνω στη Γη... 



Νίκος Σπάνιας





ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ

Με τέτοιο σώμα
<<σαπιοκάραβο>>
πώς γινόταν να κάνει το ταξίδι αυτό,
που έπλασε στα όνειρά του όταν ήταν νέος.
Έμενε, λοιπόν, στην άκρη της ακτής
μοιραίος νοσταλγός
των τροπικών νησιών του
με σύντροφο μοναδικό το ριγηλό φεγγάρι



Βασίλης Δ. Δημουλάς


........................................................................

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ

Η θάλασσά μου

δύστροπη σήμερα
γι ' αυτό δεν μπήκα μέσα της
μέχρι να κατευνάσουν τα νευράκια της
να 'ναι καλή μαζί μου
να μου φιλά το σώμα
εγώ να γλιστρώ στο βυθό της,
έμβρυο
να με περνά απ' τον κόλπο της
να με αναγεννά
στα ιαματικά της ξεπλαίνοντας
τη θλίψη μου.



Χρίστος Χατζήπαπας





.................................................................................................


IXΝΗΛΑΣΙΑ

Άφησαν τα ίχνη τους δεν έφυγαν έτσι

πάνω στο δρόμο με τη βροχή με τη λάσπη
τ' αποτυπώματα της πορείας τους
εδώ κι εκεί
αποκαΐδια από φωτιές που άναψαν
για να ζεστάνουν τα παγωμένα τους χέρια
ένα χάδι στη γριούλα του δρόμου
με το μαύρο μαντίλι
που τους πρόσφερε ψωμί και σταφίδες
ένα φιλί στο κορίτσι εκείνο βιαστικά
και μαζί μιαν υπόσχεση.

Δεν έφυγαν έτσι

φρόντισαν ν' αφήσουν κάποιο σημάδι...



Χαράλαμπος Κ. Βάιος




..........................................................................




AΣΤΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΟΧΥΛΙΑ

Όσο πάνε τα λόγια και στερεύουν

δεν είναι αέναο το παιχνίδι με τις λέξεις
το πολύ χάδι της ψυχής είναι σημάδι
πως έχεις κολλήσει στη ματαιότητα
κι η μοίρα θέλει
να επαληθεύεται σε ακατανόητα προστάγματα
καιρός να τα μαζεύεις
η θάλασσα του ονείρου είναι άμπωτη
σε λίγο,
τα κουβαδάκια σου η άμμος θα σκεπάσει
μ' όλους τους συνειρμούς σου μέσα
από αστερίες και κοχύλια.



Γιώργος Παναγουλόπουλος





...............................................................


ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΟΥΓΚΩ

Τότε τραγούδαγα ανύποπτη

σ' ένα στενό βαθύ υπόγειο
Ακομινάτου και Βίκτωρος Ουγκό.
Μαύρη πρόσοψη. Καμιά αφίσσα.
Τελεία στο χάρτη της πόλης.
Αργότερα αναστέναζα περισσότερο
απ 'οτι τραγουδούσα.
Με κόψανε από το πρόγραμμα.
Άρχισα να γράφω, ταξιδεύοντας,
με αυτό το καρβουνάκι.



Χαριτίνη Ξύδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου