Τρίτη, 15 Απριλίου 2014


Eσύ.
Έτσι εύπλαστη η μορφή σου να παίζει με τον χρόνο,
να φαίνεται, 
να χάνεται, σαν το λίκνισμα της φλόγας μες στα μάτια. 
Πλεγμένο στα μαλλιά σου της θύμησης το φωτοστέφανο. 
Και στη νύχτα που πλησιάζει, 
όλες σου οι ανταύγειες μία κρυμμένη αθανασία φανερώνουν. Εκείνο το άστρο, 
θαρρείς κρέμεται απ’ τα κλαδιά της λύπης, 
μάρτυρας απόψε της διάφανης αφής σου. 

Η αγάπη ρωγμή του χρόνου φωτερή, 
σβήνει του πόνου τα σημάδια. 
Θα μείνω εδώ, 
θα περιμένω τη ροδαυγή σου ασήμαντη, μικρή. 
Αγκάλιασέ με, 
δεν έχει άλλο χώρο πια η ψυχή μου για σκοτάδια.



Έλυα Βερυκίου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου